Elke dag een stuk zeilen én elke dag een flinke wandeling. Met het Nederlandse zeiljacht Steady als uitvalsbasis leer je het beste van de Hebriden op de beste manier kennen. En: wildlife gegarandeerd op en rond deze eilandengroep voor de westkust van Schotland.
Jan-Willem wijst naar een omhooglopend bospad. “Daar gaan we stuurboord uit.” Ook in het bos blijft een zeeman een zeeman. Jan-Willem en Mariëlle Kerkmeer houden van zeilen, hiken, natuur en Schotland. Deze liefdes wisten ze slim te combineren door zeil- en wandelreizen te organiseren aan boord van hun 22 meter lange zeiljacht Steady. Ze laten hun gasten kennismaken met de Hebriden,
de uitgestrekte archipel voor de westkust van Schotland. Ik behoor tot de acht geluksvogels uit een gezelschap van Nederlanders, Zwitsers en Amerikanen die in een zonnige voorjaarsweek mee mogen, van eiland naar eiland. Wildlife gegarandeerd, werd ons de avond voor vertrek beloofd. De belofte wordt de volgende ochtend al voor een deel ingelost. Binnen anderhalf uur na vertrek uit het havenstadje Oban zien we een zeehond, twee dolfijnen en een bruinvis. Een bruinvisvin dan, meer laten deze dieren boven het wateroppervlak niet van zich zien. We zeilen langs kliffen, witte vuurtorens en Duart Castle op het eiland Mull, al sinds de 13e eeuw eigendom van de Maclean-clan. Hoeveel Schotser wil je het hebben?
Vulkaanuitbarsting
De schippers hadden nog meer goed nieuws, de eerste avond dat we aan boord waren. De weerberichten zagen er gunstig uit, prima om naar de Small Isles te zeilen: vier kleine eilanden, 59 miljoen jaar geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting, prachtig om te wandelen. En zo lopen we nu op het eiland Eigg, op weg naar An Sgùrr, een schuin oplopende rotsformatie waarvan het hoogste punt 393 meter meet. Mariëlle en Jan-Willem weten de weg, zij lopen hier al jaren rond. Zij zien paden die wij niet zien, door bos, heide, stukken moerassig veen en bij hellingen omhoog. Op de bosbodem bloeien daslook en wilde hyacint, de beroemde Engelse bluebell. Er staan er niet weinig.
Halverwege de top heb ik al twee natte voeten, want kijkend naar het mooie vruchtpluis van het veenpluis had ik niet in de gaten dat ik dwars door een nat stuk banjerde. De laatste meters naar de top voeren langs een vennetje vlak naast de afgrond en over een iets steile rotswand. Hier zijn voeten én handen nodig. De beloning komt boven: vanaf An Sgùrr zien we het grote eiland Skye, de drie andere Small Isles Rùm, Muck en Canna en, in de diepte, de Steady voor anker. Horen doen we niet veel. Er is wind noch branding. Het vogelleven is ook rustig. In mei hebben veel vogels zich teruggetrokken in hun broedkolonies. Alleen de koekoek lijkt niet van onze zijde te wijken. Tijdens klim en afdaling klinkt zijn roep voortdurend.
De volledige reisreportage lees je in Roots februari.
Praktisch
Oban is de uitvalsbasis van de meeste Hebridentochten van de Steady (steady-sailing.com). Oban is goed te bereiken met de nachtboot IJmuiden-Newcastle van DFDS (dfds.com), de trein naar Glasgow (lnerinternational.com) en vandaar per bus (citylink.co.uk) of trein (buytickets.scotrail.co.uk). De boot ligt op 5 minuten lopen van het bus/treinstation. Meer informatie: visitscotland.com.
Reizigers uit de EU hebben een elektronische inreisvergunning (ETA) nodig voor reizen naar het VK: gov.uk/eta (circa £ 16 p.p.).
Tekst en foto’s: Annemarie Bergfeld
